Το 2019 νέα ανάρτηση κάθε Σάββατο!


Saturday, February 16, 2019

Ζαμπονοτυρόπιτα με φύλλο κρούστας!


Οι καλύτερες πίτες σίγουρα γίνονται με φύλλο που ανοίγουμε μόνοι μας εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτό φυσικά δεν είναι πάντα εφικτό, αφού δεν υπάρχει χρόνος. Όμως, τι πιο νόστιμο από ένα κομμάτι σπιτικής πίτας, όταν μας πιάνει μια λιγούρα κατά τη διάρκεια της ημέρας ή προς αντικατάσταση των έτοιμων τυροπιτοειδών που τρώμε μερικές φορές το πρωί. 


Με μισό κιλό φύλλο κρούστας και υλικά που συνήθως έχουμε σπίτι μας, μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα και γρήγορα μια σπιτική ζαμπονοτυρόπιτα. Θα χρειαστούμε:

  • Μισό κιλό φύλλο κρούστας
  • 1/4 φέτα 
  • 7 φέτες του τοστ κίτρινα τυριά της επιλογής μας τριμμένα ή κομμένα σε μικρά τετραγωνάκια
  • 5 φέτες του τοστ πάριζα, ζαμπόν ή γαλοπούλα σε μικρά τετράγωνα
  • 1 κ.γ. κέτσαπ
  • 2 αυγά
  • 1 κ.σ. γάλα 
  • Πιπέρι
  • Πάπρικα
  • Σπορέλαιο για να αλείψουμε τα φύλλα
Αφού ανακατέψουμε τη γέμιση σε ένα μπολ ( εκτός από το φύλλο κρούστας και το σπορέλαιο), αλείφουμε με το πινέλο και το σπορέλαιο το ταψί. Στη συνέχεια, στρώνουμε ένα φύλλο και το αλείφουμε κι αυτό. Ακόμη ένα φύλλο βάζουμε, ώστε να έχουμε τρία φύλλα στον πάτο του ταψιού και το αλείφουμε επίσης. 



Τώρα προσθέτουμε λίγη γέμιση. Επαναλαμβάνουμε το μοτίβο φύλλο- λάδι- γέμιση ώσπου να μας μείνουν τρία φύλλα στο τέλος. Κάθε ένα από αυτά τα τρία φύλλα τα απλώνουμε στο ταψί, αφού τα αλείψουμε με λάδι ένα ένα.  Στο τέλος γυρνάμε προς τα μέσα τα φύλλα που προεξέχουν και χαράζουμε τη πίτα. Ψήνουμε στους 180 βαθμούς κελσίου.


Καλή μας όρεξη!


Saturday, February 9, 2019

Μανούλα για πρώτη φορά στα τριάντα τρία μου χρόνια!


     Το να γίνεται κανείς γονιός, είναι από μόνο του μια μοναδική εμπειρία σε όποια ηλικία και να έρθει. Το να είσαι γονιός σημαίνει ότι δεν είσαι μόνος, ότι έχεις την ευθύνη μιας ακόμη ζωής, της ζωής του παιδιού σου κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα. Για να γίνεις γονιός, θα πρέπει να είσαι απόλυτα συνειδητοποιημένος για τις αλλαγές που θα έρθουν στη ζωή σου κι έτοιμος να αντιμετωπίσεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
     Μετά από την εμπειρία της εγκυμοσύνης και ζώντας με ένα νεογέννητο μετά από αυτή, κατάλαβα ότι δυο πράγματα είναι υποχρεωτικό να προϋπάρχουν της απόφασης να γίνει κάποιος γονιός. 
     Το πρώτο είναι να έχεις χτίσει μια πολύ καλή σχέση με το σύντροφό σου, ώστε αυτή να αντέχει τις καθημερινές δυσκολίες. Ακόμη και η καλύτερη σχέση θα βιώσει μια μικρούλα κρίση μόλις έρθει το μωράκι και θα αρχίσουν τα ξενύχτια, το συνεχές κλάμα, που - στην αρχή - δε θα ξέρεις απαραίτητα πως να το αντιμετωπίσεις, ιδιαίτερα στη περίπτωση των κολικών, ακόμη και η ψυχολογία της λεχώνας, η οποία μπορεί να έχει περίεργα ξεσπάσματα εξαιτίας των ορμονών. Τότε είναι που η συμβολή του άντρα είναι σημαντική, η υπομονή του κρίνεται απαραίτητη και η συμπαράστασή του είναι καθοριστική.
     Το δεύτερο σημαντικό πριν τη κρίσιμη απόφαση είναι - κατ' εμέ πάντα - να μην υπάρχουν απωθημένα, τόσο από τη πλευρά του μπαμπά, όσο και από τη πλευρά της μαμάς. Πολλά πράγματα στη ζωή του ζευγαριού δε θα είναι όπως πριν, ακόμη κι αν υπάρχει βοήθεια στο μεγάλωμα του παιδιού από συγγενείς. Οι τρόποι διασκέδασης, για παράδειγμα, θα είναι πλέον τελείως διαφορετικοί και κυρίως θα συμπεριλαμβάνουν και το νέο μέλος της οικογένειας. Ακόμη και οι φίλοι και οι παρέες θα υποστούν σίγουρα κάποια αλλαγή, μικρή ή μεγάλη. Οπότε, εάν το ζευγάρι έχει ζήσει καλά τη ζωή του και δεν έχει απωθημένα, είναι φυσικό κι επόμενο να χαρεί περισσότερο το μοναδικό ταξίδι που έχει να του προσφέρει η νέα ζωή με το μωρό.
     Στα τριάντα τρία μου χρόνια, έχοντας πετύχει τουλάχιστον τα δυο παραπάνω στη ζωή μου, ένιωσα πανέτοιμη να γίνω μητέρα. Μέχρι τώρα κατόρθωσα να σπουδάσω, να περάσω όμορφη φοιτητική ζωή, έπειτα να ζήσω δέκα μοναδικά χρόνια με τον άντρα μου και να χτίσουμε μαζί μια θαυμάσια σχέση με τα πάνω της και τα κάτω της. Έτσι, κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε κάποια μικρή δυσκολία με το μωρό ή όταν πρέπει να αναβάλλουμε κάτι που θα θέλαμε να κάνουμε, καταλήγουμε να αισθανόμαστε "γεμάτοι" κι ευτυχισμένοι.
     Τελικά, αν θα γύριζε ο χρόνος πίσω, θα ήθελα να γίνω γονιός νωρίτερα; Σε καμία περίπτωση. Θα ήθελα να έκανα αυτό το βήμα αργότερα; Με τίποτα. Για κάθε άνθρωπο,η κατάλληλη στιγμή είναι διαφορετική κι εξαρτάται σίγουρα από πολλούς και ποικίλους παράγοντες. Για μένα, αυτή η κατάλληλη στιγμή για να γίνω μανούλα ήταν στα τριάντα τρία μου χρόνια!

Ποια είναι η δική σας εμπειρία;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...